Os asasinos do rol e os fetichistas do burka

En 1994 dous mozos asasinaron a puñaladas un operario de limpeza madrileño que agardaba polo bus para volver á casa despois da súa quenda de traballo. Cando a policía os detivo, explicaron que escolleran a súa vítima ao chou, seguindo unha especie de xogo que eles mesmos inventaran co obxecto de cometer un asasinato. A prensa tradicional, que era a única que existía daquela, quixo sensacionalizar aínda máis o crime atribuíndoo ao pánico moral de moda na época, os xogos de rol, como antes fixeran co satanismo e antes aínda con Mick Jagger. Os medios de comunicación de masas sempre tiveron moi claro como se reparten as culpas dos crimes violentos: se un criminal con filiación ultradereitista empuña varias armas automáticas para matar 69 adolescentes de campamento, foron os videoxogos, ou as drogas, os que o radicalizaron. Pouco despois do chamado “crime do rol” descubrín eu o máxico mundo dos dados de máis de seis caras e as partidas baseadas nos Mitos de Cthulhu de H.P. Lovecraft. Lembro a chufa da miña familia co tema, pero tamén lembro ter que explicar en máis dunha ocasión que se xogaba sentados arredor dunha mesa, e non seguindo xente inocente pola rúa, porque ás veces detectaba un asomo de dúbida nas piadas afables da miña familia. Por moito que me coñecesen, e que se fiasen de min, era difícil non deixarse levar pola cantidade de artigos e editoriais incendiarios que a prensa seria lle dedicou durante catro ou cinco anos ao pernicioso novo culto.

Nas últimas 48 horas non deixei de ver nas miñas redes sociais referencias aos therian, un termo que a semana pasada non coñecía. O que teñen en común todas as noticias que atopei en distintos medios de comunicación, alén de repetir con máis ou menos énfase as advertencias sobre o perigo que entrañan, foi que todas foron publicadas nos últimos catro días malia a que o movemento leva décadas existindo. O venres no instituto escoitei varios comentarios moi escandalizados, primeiro na sala de profesores e máis tarde dentro da aula, por parte de xente que estou segura de que, coma min, non coñecía a palabra até que alguén lles explicou (nun vídeo de Tiktok, de Facebook ou de La Voz de Galicia, segundo a franxa de idade) que os adolescentes de agora, ademais de ter un pésimo gusto musical, e non querer traballar, e non saber aburrirse, tamén se integran en subculturas perigosísimas nas que se identifican con animais e se esquecen de ser humanos. Visto o rebumbio, aproveitei unha das clases nas que saíu o tema para falarlle ao alumnado sobre o pánico moral, e puxen un recordatorio no calendario do móbil porque lles apostei que dentro dun ano exacto lles ía preguntar que pasaba cos therian e non ían lembrar nada do asunto. Despois pregunteilles cantos deles ían a concertos cun cueiro posto, porque este verán varios membros da miña familia me aseguraron que “agora” “todos os chavales” van aos concertos con cueiro para non perder nada do seu artista favorito, algo que sen dúbida viran nun vídeo de TikTok, de Facebook ou de La Voz de Galicia. Seguramente haxa un par de persoas ás que lles pareceu boa idea poñer un cueiro para ir a un concerto, o mesmo que hai un tipo que se operou a cara para se parecer a un tigre ou haberá outros dous que comen a comida do comedeiro do can, pero tamén sei que eses tres, catro ou cen exemplos son os que as redes e os medios tradicionais transforman en norma para captar atención, visitas e publicidade, nos casos máis inocuos, ou para xerar opinión e criminalizar colectivos nos máis perniciosos. Outra historia que escoitei máis dunha vez nas salas de profesores foi a do velliño que foi polo pan e cando volveu tiña a casa okupada, e dadas as estatísticas de invasión de morada facilitadas polo Ministerio del Interior, só cabe concluír que todas as persoas que algunha vez me contaron esa historia estaban a falar do mesmo velliño.

O pánico moral pode facer graza cando o revisitamos ao cabo dos meses ou os anos como lle prometín ao meu alumnado, como os chistes sobre os xogos de rol, os cueiros nos concertos, ou as listas sobre cancións “satánicas” que algúns catequistas facían circular entre a rapazada nos anos 80, pero cómpre lembrar que sempre hai quen o instrumentaliza para atacar ao diferente ou para facer avanzar unha axenda retrógrada. O mesmo venres ao saír de clase lin no xornal que o PP mais o partido abertamente fascista prohibiran o uso do burka afgán na casa do Concello de Burgos, o que sen dúbida constitúe un triunfo do faro moral de occidente contra o integrismo relixioso. Esta medida urxente promete ser só o comezo dunha serie de prohibicións fantásticas en todas as institucións nas que o PP compita cos ultras por un feixe de votos. Non sei cantos burkas se ven a diario polos corredores dos concellos e deputacións de España, pero si sei que mentres discuto sobre iso non estou a falar sobre cousas que si vexo a diario, como as clases de relixión dentro das escolas públicas, por seguir co tema da aconfesionalidade do Estado.

Estou segura de que nas próximas horas o presidente Rueda se sumará ao carrusel de cargos indignados que lle esixen ao goberno central prohibir prendas de roupa que aquí ninguén leva, quer burkas, quer orelliñas de gato. O caso é xerar pánico, que para algúns se transforma en likes e para outros en escanos. E se con todo o que lles contei aínda non están asustados, poñan os informativos da TVG cinco minutiños, que seguramente atoparán unha peza sobre a afganización de Salceda de Caselas ou a opinión experta dun cazador sobre que facer no caso de atoparmos un therian ceibo polo monte.